Tasavvuftaki rabıta uygulamasının Kuran'dan ve Sünnetten bir dayanağının olmadığını ve insanı şirke götürdüğünü ortaya koyan bir yazı.
ALLAH’IN en çok önem verdiği ve kullarından birinci derecede beklediği şey Tevhid İnancı’na gölge düşürülmemesidir. Kendisinin Birliği; Eşi, ortağı bulunmamasına titizlenmesinin üzerinde titizlendiği husus yoktur dersek, Kur’an’a bakarak söylediğimiz anlaşılmalıdır.
Hemen herkesin okuyup durduğu Kureyş’in putları Allah’a ortak koşar duruma gelen tutumlarının aynısı bugün çok az bir değişiklikle yaygın vaziyette görülmektedir. Kureyş’in müşriklerinin Peygamber’e söylediklerine baktığımızda onlara Allah « Onlara, “Kim gökten suyu indiripde, ölmüş olanları diriltti” diye sorsan. Allah derler.» (29/63) buyuruyor.
«Allah’ı bırakıp da O’na yakınlık peyda etmek(sağlamak) için...» (46/28)
«O’nu bırakıp da putlardan dost edinenler: “Onlara, bizi Allah’a yaklaştırsınlar diye kulluk ediyoruz derler.» (39/3),
«...O tanrıların şefaati bana fayda vermez, beni kurtaramazlar» (36/23)
demesini Rasûlullah ve bizlere öğütleyen Allah-u Teâlâ’nın kelâmının ortaya koyduğu mana ile bugün yaygın bir şekilde en yakın çevremizde bile görüverdiğimiz olup bitenlere bakalım:
«Filan zât ile râbıta kuracaksınız, ona yakınlığı bulunan o zât sizin için O’nun nezdinde şefaât edebilsin» anlayışındaki motifler ile Kureyş’in ya da putlara kendilerini Allah’a yakaştırsın diye tapan başkalarının hâli arasında çok büyük mü farklar vardır dersiniz?
Belki tek farkları bugünkülerin Kureyş kabilesinden olmayışları ve o günkülerden farklı olarak canlıları (bir takım insanları) o günkü cansız putların yerine koymalarından ibâret değil midir?
Aynı mantık, aynı yapı ve aynı esassız düşünce tarzı o günkülere olduğu gibi bugünkülere de hâkim değil midir?
Aslolan Rabb’liği yalnızca Allah’a hasretmek, kulluğu da yine O’nun için yapmak iken, hangi farklılık ile olursa olsun bir insan Allah ile kendi arasına birisini, birşeyi koyuyorsa işte bu insanı Kur’an’da bolca örnek verilen ‘Ortak Koşanlar’dan biri durumuna geliyor demektir. Bir Müslüman ne kadar Allah’a yakın olursa olsun, ne derecede velî (Allah’ı râzı eder halde) olursa olsun kesinlikle Allah ile bir başka kulun arasında NE ARACI, NE RICÂCI, NE DE ŞEFAÂTÇI OLABILIR.
Allah’ı iman ve iyi işlerde razı edenler velîdirler. Örneğin Allah‘ın Rasulü hem Rasûl, hem de O’nun bir velisi idi. Ve kızına diyordu ki: «Kızım Fatıma! Sakın babam Peygamber diye güvenme!.». Bu ikazını sık sık tekrarladığını hadis kitapları tekrar tekrar naklediyorlar. İnancımıza göre Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hz. Ali de velî idiler. Fakat zamanlarında kimseler bu velîlerle Rabıta kurarak, bunların simalarını gözlerinin önüne getirerek Allah’a yakınlık kurmaya çalışmamış ve kimse bunların herhangi birinden şefaat (yardım) talebinde bulunmamıştır, her Müslüman, her mü’min yalnızca Allah’tan şefaat (yardım) isteğinde bulunmuştur. Zira Rasûlullah (s.)’da onlara bunu öğütlüyordu.
Bilinmelidir ki Allah yalnızca ‘İman eden ve salih amel işleyenler’den râzı olacaktır. İmânlarını Allah’ın bildirdiği usul ile teşekkül ettirenler ve amellerini de Sâlih Amel olarak bildiren amellerden oluşturanlar Allah’ın kendilerinden râzı olacağı kimselerdir. Bu gibiler Rablerinden râzıdır, Rableri de bu gibilerden râzıdır.
Rabbimizden râzıyız. O’nun da bizden râzı olmasını umuyoruz.
 | İnanmak ve Yaşamak; Ercümend Özkan, Anlam Yayınları, s. 272-274. |
|
Tasavvuf Dosyası 
(0 Oylama)