Ilımlı kavramının uzlaşmak anlamına geldiğini ve bunun da İslam'ın prensipleriyle bağdaşmadığını vurgulayan bir yazı.

Ne çeşit kişilere ılımlı diyorlar, doğrusu kestirmekte güçlük çekiyorum. Fakat bu kelime­nin beğenilecek bir nitelik, bir meziyet olarak kul­lanıldığını biliyorum.

Ilımlı'nın karşısına «aşırı» kelimesi konulmuş­tur. Böylece, günlük dilde, birisi için ılımlı dendi­ğinde aklımıza o kişinin aşırı olmadığı fikri gel­mektedir.

Kimi zaman, ılımlı kelimesi müsamahakâr (hoşgörülü) kelimesinin yerine de kullanılmaktadır. Ilımlı denilince hoşgörülü kişiler akla getiril­mek isteniyor. Oysa hoşgörülü kimse, her zaman tavizci, uzlaşmacı olmayabilir.

Bir başkasının düşüncelerini dinlemeye ta­hammül etmek, yerine göre, o düşüncelerin haklı noktalarını tasdik etmek başkadır, o fikri benim­semek, o fikirle uzlaşmaya gitmek başkadır.

İslâm ahlâkını yaşayan bir müslüman hoşgö­rülüdür, başka fikirleri dinlemeye açıktır; fakat onun bu tavrı ılımlılık anlamına mı çekilecek?

Müslüman, bu bakımdan, uzlaşmasız bir ta­vır içindedir. Çünkü fikirlerini son kertesine ka­dar götürür. «Aşırı» kelimesi, şimdiye kadar ge­nelde hep olumsuzluğu işaret etmek için kullanıldığından, bu sözlerimizden, müslümanın değini­len anlamda aşırı olduğu izlenimi edinilebilir.

Oysa durum ayrı bir şey. Şöyle anlatalım: İs­lâm'da, başka din mensuplarının ibadetlerine, giyim kuşamlarına, adetlerine, geleneklerine, yaşa­yış tarzlarına karışılmaz. Müslümanlar, hıristiyanlara niçin kiliseye gidiyorsun, yahudiye niçin hav­raya gidiyorsun, demez. Onların kiliseye, havraya gitmesine ses çıkartmaz. İbadethanelerini onar­malarına müsaade eder. Böyle olmakla birlikte, bu durum, müslümanların hıristiyanlarla, yahudilerle uzlaşmacı bir tavır içine girdiğini de göstermez. Müslümanların ılımlı kişiler olduğu anlamına gel­mez.

Müslüman, diğer din mensuplarının ibadetle­rine karşı niçin hoşgörülüdür? Bu hoşgörü müslümanın kafasından çıkma bir keyfiyet değil ki! Bu tavır, doğrudan doğruya İslâmm emridir. Dolayı­sıyla, müslüman, sözkonusu kapsam içinde müsa­mahalı olmakla kişisel tavrını ortaya koymuş ol­muyor, fakat dinin bir hükmünü yerine getirmiş oluyor. Böylece, o, «ılımlı» kelimesiyle anlatılmak istenen tavrın dışında bir yer tutmuş oluyor.

Ilımlılık, uzlaşmacılıksa; müslüman, İslâm'ı başka hiçbir şeyle uzlaştırmaya yanaşmaz. O, dini, kendi hükümleriyle yeterli bir bütün olarak gö­rür. En geniş yürekli müslümanlar, veliler bile bu amlamda ılımlı değildir. Fakat biz genellikle bir kelimeyi başka bir kelimenin yerine kullandığı­mızdan öyle sanıyoruz.

Red Yazıları, Rasim Özdenören.

Kullanıcıların değerlendirme ortalaması

   (0 Oylama)

Görünen 0 yorum 0 yorumdan