Düşmanın silahıyla silahlanma ifadesinin gayri meşru bir şekilde kullanılamayacağını savunan bir yazı.

İslâm, Müslümanları kâfirlere benzemekten men etmekte­dir. Bu, her Müslüman için genel bir hüküm mahiyetindedir. Giyim kuşamdan başlayarak yemek yeme tarzına, selamlaş­maya, beşerî ilişkilerdeki tavırlara kadar, günlük ve bireysel yaşantıdan toplum düzenini yöneten her çeşit kurallara kadar, İslâmî nasslarla bağlı kalarak yaşamak, Müslümanları bir ba­kıma kâfirlere benzemekten kendiliğinden alıkoyacaktır. Bu hükümlere bağlı kalarak yaşandığında Müslüman, kâfirlere benzemekten ve onlara özenmekten zaten kendiliğinden ko­runmuş olmaktadır.

Öte yandan "düşmanın silahıyla silahlanmak" şeklinde Türkçeye aktarılan bir hadis-i şerif meali var. Demek ki, bu hadis-i şerifin sakladığı anlam, yukarda belirlenmiş olan genel hükümle sınırlıdır. Yani düşmanın silahıyla silahlanmakla be­raber, gene de düşmana benzememek gerekmektedir. Başka şekilde söylersek, Müslümanların "düşmanın silahıyla silah­lanması" onlara benzemeleri anlamına gelmemektedir.

Öyle sanıyorum ki, günümüzde, Müslümanların bir kısmı­nı, düşmanın silahıyla silahlanma hususunda tedirginliğe sevkeden saiklerin başında, acaba düşmanın silahıyla silahlanır­sak onlara benzer miyiz, gibi bir mülahaza bulunmaktadır.

İslâm'ın öngördüğü diğer bir hükmü, daima "orta yol"da bu­lunmak gerektiği yolundaki hükmü hatırlarsak, şimdi değini­len endişenin geçerli ve gerçekçi bir tabana oturmadığını hisse­deriz.

İlkin "düşmanın silah" sözünü, başka hiç bir mecazî anlama çekmeksizin sadece ifade edilen anlama mahsus ve münhasır bir ıstılah olarak anlamak gerektiği kanısındayız. İkinci ola­rak, düşmanın silahıyla silahlanın sözünü, aynı zamanda bu si­lahı İslâm'ın buyrukları çerçevesinde ve İslâmî amaçların ger­çekleşmesi doğrultusunda kullanın şeklinde anlama zorun­luluğu, vardır. Yani hem düşmanın silahıyla silahlanıp hem bu silahı düşmanın telkin ettiği amaçlar doğrultusunda kullanırsak, işte bu noktada, kâfirlere benzememek hususundaki emrin sınırını geçmiş (haddi aşmış) oluruz. Buradaki sınırlamala­ra özellikle dikkat edilmesi gerekiyor.

Düşmanın silahıyla silahlanırken onlara benzeme endişesi, aslında o kadar basit bir olay değil. Özellikle, düşmanın bu­günkü silahlarını gözönünde tutar da, onların karmaşık bir ta­kım teknik süreçlerin eseri olduğu, bu teknolojinin de yalnızca silah sanayii ile ilgili bulunmayıp bütün bir yaşama tarzına bağlanabileceği gerçeği göz önüne alınırsa, "silahlanın" hük­münü yerine getirmenin ne kadar zor ve görünmeyen tarafları bulunabileceği kabul edilir sanırız. Bununla birlikte bu tür güçlüklerin, bir hükmün yerine getirilmesi hususunda maze­ret sayılmayacağı, hatırlanmalıdır.

Tabii burada, en önemli meselelerden biri, düşmanın silahı­nın ne olduğu hususunda isabetli bir karara varmaktır. Düş­manın sahip olduğu silahlardan hangisini veya hangilerini kullanacağı hususunda doğru bir mütalâaya sahip olunmalı ki, mukabil silahlar ona göre edinilebilsin.

Bir başka husus da şu olabilir: Yukardaki bütün mülahaza­lar taazzuv etmiş bir İslâm toplumu için geçerlidir. Silahlan­manın maksadı, kanımızca, düşmanın silahını etkisiz hale ge­tirmektir. Düşmanın silahını etkisiz hale getirmek için elimiz­deki silahı mutlaka kullanmak zorunda değiliz, ama elimizde silah tutmak kaçınılmaz görünmektedir. Bütün mesele hadleri isabetle tayin edebilme noktasında toplanmaktadır.

Kaynak: Müslümanca Düşünme Üzerine Denemeler, Rasim Özdenören, S. 59-60.

Kullanıcıların değerlendirme ortalaması

   (0 Oylama)

Görünen 0 yorum 0 yorumdan